Interview met Irene Khan, Secretaris-Generaal Amnesty International

Uit Dagblad De Pers
Door Sanne Rooseboom & Sharida Mohamedjoesoef


'Ik verwacht veel van de VS'

Irene Khan is een kleine, tengere, beweeglijke vrouw met wild krullend haar. De 51-jarige Bengaalse moslim staat al zeven jaar aan het hoofd van Amnesty International en heeft ervoor gezorgd dat ’s werelds grootste mensenrechtenorganisatie ook ruim baan maakt voor onderwerpen als armoede, discriminatie en seksueel geweld. Ze was even in Nederland, om op uitnodiging van het Nederlandse Auschwitz Comité de Nooit meer Auschwitz Lezing te houden.

Uw eerste werkdag bij Amnesty was een dag na 11 september 2001…

‘Dat was een raar begin. Ik ben al mijn hele leven moslim, maar na 9/11 werd dat stukje identiteit plotseling heel belangrijk. En dat terwijl ik ook moeder, advocaat, kokkin en Bengaalse ben.’

Veel mensen denken dat islam en mensenrechten niet samengaan.

‘Er zijn democratische landen met veel moslims, zoals India, waar het wel degelijk samengaat. De vorige Indiase president was zelfs moslim. Ook Indonesië, het grootste moslimland ter wereld, is een democratie. Ja, er zijn problemen op politiek, economisch én sociaal gebied, maar het is niet zo dat deze landen de democratie op een zijspoor hebben gezet. Ik zie niet in waarom religie niet samen zou kunnen gaan met vrijheid en democratie. Het wordt alleen zo vaak politiek misbruikt.’

Een aantal moslimlanden maakt weinig werk van mensenrechten en verschuilt zich achter de sharia.

‘Als landen vrouwenrechten schenden en zich daarbij beroepen op de sharia, dan heb ik daar mijn ernstige twijfels over. De sharia speelt geen rol wanneer ze zaken doen met bijvoorbeeld de Wereldbank of het IMF. Het bewijst dat religie als machtsmiddel wordt ingezet.

In 2004 was ik in Soedan. Ik gaf de minister van Buitenlandse Zaken een rapport over verkrachting als oorlogsinstrument in Darfur. Hij smeet het terug op tafel en vond het een hoop onzin. Ik geloof u niet. Moslimmannen verkrachten niet. Ik had hem gewoon kunnen tegenspreken, maar koos ervoor in zijn redeneertrend mee te gaan. Zegt u dan dat de moslima’s die wij hebben gesproken allemaal hebben gelogen? Daar had hij geen weerwoord op.’

Veel moslims zijn op basis van de sharia voorstander van de doodstraf.

‘Ik heb in de loop der jaren met heel veel moslimrechtsgeleerden gesproken. De Koran biedt wel degelijk de mogelijkheid onder de doodstraf uit te komen. Er kan namelijk een beroep op de staat worden gedaan om genade te tonen en de doodstraf af te schaffen.’

In 2005 noemde u Guantanamo Bay een ‘goelag van onze tijd’. Heeft u spijt van uw woorden?

‘Nee, het is de taak van Amnesty om de waarheid te zeggen en mensen wakker te schudden. Destijds vonden veel mensen mijn woorden te sterk, maar inmiddels hebben de media het overgenomen.’

Toch, in de Russische goelag zijn zo`n tien miljoen mensen omgekomen, in Guantanamo zitten een paar honderd mannen vast zonder proces.

‘Het gaat niet om de hoeveelheid. Ik bedoelde niet dat Guantanamo precies als een goelag is. Het gaat erom wat we accepteren. Mensenrechten sneuvelen in de War on Terror en de wereld laat dat gebeuren. De mensen die vastzitten in Guantanamo Bay hebben geen rechten, ze zijn buiten de wet geplaatst.’

Wat moet er gebeuren met Guantanamo Bay?

‘Het moet opgedoekt worden. De gevangenen moeten binnen het Amerikaanse rechtssysteem worden berecht. Wie onschuldig is moet terug naar huis. En voor diegenen die niet veilig zijn in hun eigen land, moet de VS een oplossing vinden. En aan die oplossing moeten Europese landen meewerken door asiel te verlenen aan ex-gedetineerden.’

Heeft Amnesty het niet een beetje te veel gemunt op de VS?

‘Ik verwacht veel van de VS en pak ze daarom hard aan. Het land heeft een voorbeeldfunctie. Als wij Poetin aanspreken op mensenrechtenschendingen in Tsjetsjenië, wijst hij gelijk naar Guantanamo Bay. Niet naar wat Soedan doet, of Bangladesh. Het neemt de verantwoordelijkheid van Poetin niet weg, maar wat de VS doen wordt als excuus gebruikt in de rest van de wereld.’

Als u een mensenrechtenschending ongedaan zou kunnen maken in de wereld, wat zou het zijn?

‘Marteling. Ik zou willen dat nergens meer ter wereld wordt gemarteld.’

Toch richt uw organisatie zich steeds meer op sociale rechten, niet meer alleen op de doodstraf en martelingen, zoals Amnesty ooit deed in het begin.

‘Je moet kijken naar de bigger picture. De economische situatie van iemand is net zo ingrijpend als zijn vrijheid van meningsuiting. En rechten hebben ook te maken met oorlog, met klimaatsverandering, met corruptie. We kunnen ons niet alleen richten op een aantal mensenrechten. Vrouwen in een dorp in Bangladesh vechten voor hun rechten, voor hun bestaan, op een manier die in het Westen vergeten is. Voor hen is er echt geen verschil tussen sociale rechten of politieke rechten.’

In Nederland heeft Amnesty campagne gevoerd tegen discriminatie op de werkvloer. Moet de organisatie zich daar wel mee bezighouden?

‘Dat is de keuze van de landelijke organisatie. Maar álles heeft met mensenrechten te maken. Zeker ook discriminatie. Dat beïnvloedt bijvoorbeeld de Nederlandse houding met betrekking tot het asielbeleid en antiterrorisme-maatregelen.’

U komt op gevaarlijke plekken. Vreest u wel eens voor uw leven?

‘Nee, ik ben niet zo snel bang. Vroeger als kind in Bangladesh pakte ik de kogels op die door het raam binnen kwamen zeilen tijdens gevechten. Bovendien zullen mensen mij niet snel wat aandoen. Ik vertegenwoordig immers een enorme en invloedrijke organisatie.’

Wat is het vreselijkste land ter wereld?

‘Dat kan ik niet zeggen. Er zijn veel vormen van 'vreselijk'. En als ik een land noem, is het net of ik andere landen ermee weg laat komen.’

En landen waar u van hoopt dat uw 19-jarige dochter er nooit gaat wonen?

‘O, dat zijn er heel veel. Ik noem ze niet. Maar er zijn zoveel landen waar de houding tegenover vrouwen schandalig slecht is.’

Wat wilde u vroeger worden?

‘Ik wist van kleins af dat ik rechten wilde studeren. Wat me vooral fascineert is hoe je rechten als een middel kunt gebruiken om verandering te bewerkstelligen. Daarnaast leek het me als klein kind wel wat dat de rechtbank pas om tien uur open ging. Dan kon ik tenminste uitslapen.’

Heeft u al plannen voor uw tijd na Amnesty?

‘Ik blijf nog zeker tot eind 2009. Daarna wil ik zeker verder werken aan mensenrechten. Of ik word kok. Ik ben dol op koken. Bengaals, met wat westerse invloeden. Een beetje zoals ik zelf, Bengali with a twist.

Are Islam and democracy compatible?

Keep an eye out for the forthcoming interview I am having with Irene Khan, secretary general of Amnesty International, the world's biggest human rights organisation.

See, or rather read, how the Muslim lady from Bangladesh wipes the floor with Muslims and non-Muslims who subscribe to the point of view that Islam and democracy cannot see eye to eye.

Mrs Khan will be in the Netherlands on Thursday 24 January to deliver the 'Nooit meer Auschwitz-lecture' ('Auschwitz never again'). Place of venue: Beurs van Berlage, Amsterdam, 14.00-15.30 hrs.

To me, amnesty is not about tolerance, but about mercy, about grace, about justice. I am having great difficulty with the word 'tolerance' as there is this negative ring to it: I don't like you, but I tolerate you. I don't accept you, but I tolerate you.

The following is an article I wrote for my newspaper. It was published last Friday and is about four master students at the Erasmus University Rotterdam who organised a ten-day trip for 75 fellow students to Mumbai as part of the Cordaid Entrepreneurial Challenge 2008.

Uit Dagblad De Pers, vrijdag 18 januari 2008

photo credits Dharavi: Christopher Kober

photo credits Mumbai: James Cridland

Zwoegen en zweten in India

Het wordt de snelst groeiende economie van onze planeet genoemd. Tijd voor 75 masterstudenten van de Rotterdamse Erasmus Universiteit om af te reizen naar India.

‘We staan nu in Dharavi’, ratelt Derk Jan Statema op luide toon door de telefoon. ‘Iedereen is onwijs onder de indruk en Marcia heeft een lichte vorm van malaria opgelopen.’

Het is bijna niet voor te stellen dat deze 23-jarige student samen met Marcia de Graaff, Christopher Kober en Avinash Badaltjawdharie enkele dagen geleden nog in een Rotterdams bruin café de laatste voorbereidingen trof voor dit tiendaagse Indiase avontuur.

Maar liefst 75 masterstudenten en vijf docenten van de Rotterdamse Erasmus Universiteit doen mee. Inmiddels is Rotterdam verruild voor Bombay (in 1996 omgedoopt tot Mumbai). Het financiële hart van India, tevens het domein van de Indiase filmwereld, telt met zeventien miljoen Indiërs meer inwoners dan in heel Nederland.

Een blik op het programma is voldoende om te beseffen dat dit geen werkbezoek wordt langs de grote, koele directiekamers van Indiase multinationals. Hooguit Reliance, een van India’s telecomgiganten, kan rekenen op een bezoek.

Verder is het zwoegen en zweten geblazen in het roemruchte Dharavi, de grootste sloppenwijk van India, waar ongeveer drie miljoen mensen in erbarmelijke omstandigheden wonen en werken.

Hier moeten de studenten als onderdeel van de ‘Cordaid Entrepreneurial Challenge’ in groepjes van vijf allerlei opdrachten van TNO uitvoeren, waarbij alles draait om ondernemerszin en duurzaamheid.

Derk Jan: ‘Mijn groepje moet een duurzaam alternatief vinden voor de dure en ongezonde kerosine, die de inwoners van de sloppenwijken nu gebruiken om te koken. Als alternatief stellen we zonne-energie voor, omdat dit goedkoper is en ook nog eens beter voor het milieu. Hieromheen moeten we een businessplan schrijven. De groep studenten die zijn plan het beste presenteert aan een jury van ondernemers en investeerders, wint de mogelijkheid om zijn plan daadwerkelijk uit te voeren in India.’

Het idee voor deze bijzondere Indiareis kwam van Christopher, een Duitse student die in Spanje opgroeide, zijn opleiding in Engeland genoot en nu in Rotterdam de Master entrepreneurship and new business venturingvolgt. Met zijn geestdrift wist hij al gauw Avinash, Marcia en Derk Jan over de streep te trekken.

Minder vlotjes ging het met de financiën. Derk Jan: ‘We hadden bij het organiseren van deze reis het geluk dat Cordaid het belang inziet van ondernemerschap als een methode om de armoede op een duurzame manier te bestrijden. Samen met onder meer de luchtvaartmaatschappij Alitalia hebben zij ervoor gezorgd dat deze reis kon plaatsvinden.’

De deelnemers buitelen bijna over elkaar heen in hun enthousiasme om de keus voor India toe te lichten. ‘Vergeet niet dat je hier praat over een land dat in slechts zestig jaar tijd is uitgegroeid tot een van de grootste en snelst groeiende economieën ter wereld,’ doceert de een. ‘De armoede is van 45 naar 27 procent gedaald’, weet de ander.

‘Het analfabetisme is fors teruggedrongen en de groei van het Bruto Binnenlands Product die nu uitkomt op ruim 9 procent, zal naar verwachting de komende tien jaar verdubbelen. Daarvan profiteren niet alleen de grote bedrijven, maar ook de kleinere bedrijven, want die spinnen garen bij de toekomstige vraag van de mensen aan de zogeheten onderkant van de piramide. Dat zijn mensen die nu nog van minder dan twee dollar per dag moeten rondkomen, maar die langzaam maar zeker opschuiven naar de middenklasse.’ Ze weten het zeker: ‘Hier moet je zijn. Je moet welhaast oogkleppen ophebben om niet te zien dat de ondernemerskansen juist in India voor het oprapen liggen.’

Om de studenten enigszins voor te bereiden op de cultuurschok die hen te wachten stond, stroopte inspirator Christopher intussen vol vuur YouTube af op zoek naar allerlei ludieke filmpjes die typische aspecten van de Indiase samenleving blootlegt, zoals ‘Hoe u moet oversteken in India.’ Op het zakelijke vlak kregen de studenten de nodige lezingen te verstouwen en werd The Fortune at the Bottom of the Pyramid van de Indiase wetenschapper C.K. Prahalad tot hun bijbel gebombardeerd.’

De grote vraag is hoe je weer bijkomt van de maniakale drukte en de vochtige hitte van Bombay om je in alle rust voor te bereiden op de eindpresentatie van de Cordaid Entrepreneurial Challenge. De toverwoorden blijken yoga en Bollywood.

Christopher: ‘Dit is natuurlijk bedoeld als een knipoog naar de Indiase cultuur, maar het zijn aspecten die een wezenlijk onderdeel vormen van de Indiase samenleving. Ik hoop alleen niet dat ik tijdens de yoga-sessie halsbrekende toeren hoef uit te halen, zoals mijn been in mijn nek leggen. Ik kan je vertellen dat er dan geen happy end à la Bollywood is.’

De avonturen van Marcia, Christopher, Avinash en Derk-Jan zijn te volgen op http://www.blogger.com/www.eshipstar.nl/blog

The Merchants of Bollywood

‘In an Indian version of Titanic, the iceberg would have melted…’

The plot of a true mainstream Indian film, alas commonly known as Bollywood, should be like an authentic Indian meal. It is all about a dazzling array of spices: conflict, love and a happy end.

Welcome to the glitter and kitsch of Bollywood - The Show, straight from the heart of Mumbai (Bombay). Saw it in Amsterdam last night and it was simply brilliant. A full house, well organised and an awesome two-hour long opulent feast for sore eyes and ears. Compelling infectious music, dance an colourful costumes. Special lighting effects (by Lize Berry, the London light designer who was also responsible for the Robbie Williams shows). If you don't believe me, then by all means click on the Bollywood promo. Have fun and don't forget to first switch off the musical playlist (top right).

And then these exceptional choreographies done by none other than Vaibhavi Merchant, the youngest daughter of the famous Merchant family. And boy, does she know her stuff. Her resume includes choreographies for film gems like Umrao Jaan, Lagaan and Devdas. The music was composed and arranged by Salim and Sulaiman Merchant.

True, lots of Merchants, but then again the plot of Bollywood - The Show is based on the true family story of one of the largest Indian film dynasties: the Merchant family. Through the eyes of the Merchant family the audience is taken for a ride along eighty year of popular Indian cinema. In between we get a tongue in cheek peak inside the world's largest film industry. And when I say ‘largest’, I really mean business, as popular Indian cinema producess some 800 films a year with about 15 million tickets sold a day!!! Gulp, that is like the entire Dutch nation going to see some film every night.

Bollywood - The Show has been shown in Australia, Asia, Spain, Switzerland and Germany (no less than 43 cities) and these last three days it was in Amsterdam.

Pity you missed it. Oh well, perhaps something to look forward to in 2008? No sarcasm intended. Happy New Year to you all.

As for this New Year, chances are that I might be interviewing India's finest actrice: Mrs Shabana Azmi. I only need confirmation in writing, as she has already said 'yes' on the phone. So keep your fingers crossed that she does not change her mind. Her often controversial films make Ayaan Hirsi Ali's fourteen-minute Submission seem like a walk in the park. And the good part about it is that Azmi's films actually make a difference.

BENAZIR BHUTTO DEAD AND BURIED

And then there were only two ...

Try and access Mrs Bhutto's own website and you'll discover within seconds that you can't access it, the reason being pretty obvious, since she was murdered last Thursday in Rawalpindi, Pakistan. Only 54 years old and mother of three. One of the few ladies in this part of the world, the other one being Indira Gandhi, who got hold of the most powerful positions in what really is a man's world.

Bhutto came from a wealthy, influential family. Having studied at both Harvard and Oxford, she definitely did not qualify as a rich idiot, far from it. A very shrewd politician is probably more like it. Yet unfortunately Pakistan's only (former) female prime minister was caught with her hand in the cookie jar. Or so they say, because one should not forget that we are talking about a highly conservative society where you have forces at work, both in the military and in certain Islamic circles, that are not exactly thrilled at the idea of being represented by a woman. And that, my dears, Mrs Bhuto was.

So where does the brutal assassination of Mrs Bhutto leave Pakistan? Well, there is of course Mr Dictator himself, a.k.a. general Mush. Or perhaps one should consider Nawaz Sharif as the answer to Pakistan's prayers. Yes, the man who narrowly escaped a death sentence in 2000 after having been found guilty on charges of hijacking and terrorism. Yesterday Sharif proved a bit too quick to cash in on Benazir's death. You tell me, who would be the lesser of two evils?

'Merchants of fear' win!

My oh my, the BJP (Bharatiya Janata Party), a Hindu nationalist movement, has convincingly won the Gurajat elections. They won 117 out of 182 seats, with Congress winning 59 and six seats going to the smaller parties. The victory will boost the BJP as it challenges Congress in the run-up to a general election due in the next 18 months.

It marks a big victory for BJP chief Narendra Modi, who is credited with pursuing successful economic policies. At the same time, Modi and his party have often been criticised for the treatment of religious minorities, particularly the 2002 religious riots that broke out after nearly sixty Hindus wree killed when a train was set on fire in Godhra town, allegedly by a Muslim mob. According to investigative journalists working for Tehelka, one of the best sources of news in India, this proved inaccurate.

According to official figures, more than 1,000 people were killed, mostly Muslims. The state administration was accused of not doing enough to stop the riots. It earned Modi the reputation of being an Indian version of the Roman emperor Nero (who watched Rome burn).
Congress party chief Sonia Gandhi reportedly described the opposition-ruled government in the state as 'merchants of fear and death'.

The present victory must be an absolute blow in the face of the survivors of the 2002 massacre, amongst them the parents of Azhar, a twelve-year-old boy who went missing during the riots, which inspired Indian film director Rahul Dholakia to make Parzania with a class performance of Naseeruddin Shah who plays the Parsee father of the boy Parzan.

I saw the film only two months ago when Naseeruddin was in the Netherlands and I had the honor to interview this first-rate Indian actor for my newspaper. We talked about many things, amongst them Parzania and the infamous role the BJP played in this tragedy.

On the internet, some call the Gurajat killings 'a minor mistake', but what if this party wins the national elections? What would be the impact on international politics? Another minor mistake perhaps waiting in the dark ... ?


P.S. This is Azhar who until this very day is still missing.

Partytime at Dagblad De Pers

'De redactie van De Journalist heeft hoofdredacteur Ben Rogmans van dagblad De Pers uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. Hij verrijkte Nederland op 23 januari met een gratis kwaliteitsdagblad, waarin optimisme, onaangepastheid en enthousiasme de toon aangeven.'

As my friends and relatives know, it is now almost a year ago that I started working at Dagblad De Pers, the only quality newspaper that can be picked up for free. 'Gratis, maar niet goedkoop.'

Today, my boss and editor in chief, Ben Rogmans, was awarded the prize 'Journalist of the Year'. Hats off for the man who gave me a chance to be part of this once in a lifetime adventure. De Journalist dedicated a whole article on Ben. A must-read. BTW, the reference to the article about Africa, was the one I wrote. The idea, however, was Ben's. Below, you will find an excerpt from the article as it was published in De Journalist.

'In het verlengde van de optimistische grondtoon (‘in Afrika hebben twee miljoen mensen honger, maar 778 miljoen niet’) ligt een onconventionele manier van werken. Geen hypes (de seksaffaire rond wethouder Depla werd in een éénkolommertje afgedaan), geen wirwar van korte berichten, als het nodig is een voorpagina met alleen maar commentaar (‘Niet weg uit Uruzgan!’), en actiejournalistiek.'

Where do you come from?

photo credits: Daily Mail

Before dashing off to Surinam for the funeral of Faisja, I did this interview with Londoner John Bird, founder of The Big Issue, an English street newspaper on behalf of and sold by homeless people. At the end of the interview, published on 14th November, he asked me: 'I don't get it. Where do you come from? You sound British, you are working for a Dutch newspaper and you look Indian.' I told him that I am indeed originally from India, but ended up in the Netherlands through this colonial bypass called Surinam.

Bird then asked me a question Dutch people would never do, simply because it would never occur to them. He asked: 'Where in India does your family come from?' I nearly stuttered when I replied, as nobody had ever bothered to ask me in such detail before: 'My own ancestral roots lie in the provinces of Uttar Pradesh, Bihar and Kashmir.' Bird: 'So we British bastards displaced you.' ;-)

'We' started coming to Surinam from 1873 onwards. Immigration records indicate that the majority of Indian (Pakistan was no where near in sight yet) Muslims who migrated to Surinam came from the urban centres of Uttar Pradesh: Agra, Allahbad, Faizabad, Gonda, Gorakhpur, Ghazipur, Mirzapur, Lucknow (film Umrao Jaan), Muradabad, Bareilly, Rampur, and Sultanpur.

Small batches also came from Karachi in Sind, Lahore, Multan and Rawalpindi in the Punjab, Hyderabad, in the Deccan, Srinagar in Kashmir, and Peshawar and Mardan in the Northwest Frontier (Afghan areas).

Then they brought us to Calcutta where we shipped off to Latin America, to the country of the holy Ram. Sri Ram. Surinam (see green small country bordering the north of Brazil and squeezed in between Guyana on the left and French Guyana.).



P.S. Surprise, surprise, John Bird actually knew Surinam: 'from the beautiful stamps.'

A rope-walk with masterly precision

What's happening? Sharida all into Indian music? It would seem so, but wouldn't you be if you heard such a superb remix of the lovely golden oldie Aap ki nazron ne samjha? The artists are Bally Sagoo and Gunjan. The song was originally sung by Lata Mangeshkar in the Indian film Anpadh (1962). I was minus three then, but I know the song from my mum's tapes. Below, some of the most beautiful lines of this sung .

Aap ki nazron ne samjha (your eyes have understood me)

Keh rahi hai har nazar banda parvar shukriya

My every glance is saying, oh lord, thank you

Hanske apni zindagi mein kar liya shaamil mujhe

You have blended me into your life with a smile

Dil ki ae dhadkan thaher jaa, mil gayi manzil mujhe

Stop, oh my heartbeat, I have found my destination

Koi toofaanon se keh de, mil gaya saahil mujhe

Someone tell the storms that I have found my shore

Har taraf bajne lagi saenkdon shehnaaiyaan

In every direction, millions of shehnaais (Indian instrument) are sounding

Do jahaan ki aaj khushiyaan ho gayi haasil mujhe

I have obtained all the joys of both worlds today.

Mother India came to visit

It so happens that brothers and/or sisters from the Motherland a.k.a. India have been passing by my blog lately. Wah, wah. Nobody would mistake me for a Lebanese, German or Nigerian - ok, Kuwaiti at best because every bleeding time I am at Beirut airport, the customs officer asks me if I am from Kuwait. - As if I look loaded.

Anyway, in a way yes of course I am most definitely Indian. I have all the genetic features. Yet I have never been to India. Perhaps 2008 is the year in which it is all happening. Can you imagine me finally going to a country which I only know from books, documentaries and Indian cinema? Me joining 1.2 BILLION countrymen. Me who comes from a single-parent family. Me who has no brothers and sisters. Me joining a sea of people who look like ... me. I think I am in for a daunting experience.

I eat Indian food. I listen to Indian music. I have certain Indian values. Yet at the same time I couldn't be more different, due mostly to the fact that I was born and bred in the Netherlands with an Indian family that is rooted in Surinam, a former Dutch colony in South America.

Please bear with me and read the following lines from V.S. Naipaul in his book India: a wounded civilization, because what he says very much holds true for me as well:

"India is for me a difficult country. It isn't my home and cannot be my home; and yet I cannot reject it or be indifferent to it; I cannot travel only for the sights. I am at once too close and too far. My ancestors migrated from the Gangetic plain a hundred years ago; and the Indian community they and others established in Trinidad, on the other side of the world, the community in which I grew up, was more homogeneous than the Indian community Gandhi met in South Africa in 1893, and more isolated from India."

Sharida for President

For those of you in the know, there is this job opening in Baabda where the Lebanese presidential palace is located. It might be right up your alley if you wish to have go at the Lebanese presidency, because at this very moment Lebanon is presidentless.

Contract
Duration:6 years (extended if necessary)

Responsibilities
Ruling a small crazy country, following orders from abroad

Qualifications
Good listener, very obedient, good smile in front of the TV, no leadership skills required

Benefits
Whatever you can get out of it

Age
5+ to 105+ years

Please send 2 copies of your CV to: Bashar@damascus.syria and Condy_rice@Everywhere.usa.

Candidates will be contacted soon. Oh and, no need to be Maronite or Lebanese for that matter.

Life goes on ...

As November changes into December, so does life. My tribute to Faisja on this blog heralded a wave of awesome poems sent to me by people who in their own way wanted to pay their respects. Thank you! Some poems are simply too beautiful to remain locked up in my own heart and mind. After all, the whole purpose of this blog was to share. So here goes.

From The Prophet by the Lebanese poet Khalil Gibran:
'And ever has it been known that love knows not its own depth
until the hour of separation.'

Dutch translation:
'En altijd is het zo geweest dat de liefde haar eigen diepte niet kent
dan op het uur der scheiding'.

My mum:
'Sorrow never goes away. It is you who has to move on.'

Gebed voor een gestorvene van Hans Stolp

Jij die leeft in het licht, ik weet, je dood was een geboorte
Jouw leven was voltooid. Je had geleerd wat je hier leren moest.
En daarom ging je heen. Terug naar dat stralende licht
Vanwaar je eens gekomen was.

Jouw dood een geboorte in het licht.
Ik zend jou al mijn liefde,
En ik denk aan jou: hoe mooi en lief je wel kon zijn.
Voel mijn dankbaarheid, voor alles wat je mij gegeven hebt.
Ik weet je bent gelukkig daar. Je wordt een lichtend licht.
Moge God jou zegenen op jouw weg.

En straks zie ik jou terug, als jij mij opwacht bij de grens.
Want liefde sterker dan de dood, blijft ons verbinden.
Dat God jou in zijn liefde bergt ...

Of deze van A.A. Sjoeljgina, uit Matka Rieka:

Ik zal de kaars aan een licht plankje vastbinden.
Ik laat het plankje meevoeren door de rivier.
Moeder rivier! Blus de kaars niet uit.
Moeder rivier, tem de golf!

Zolang de kaars in de nacht te branden heeft
Zal mijn ziel nog naar de wereld kunnen kijken,
Naar de wereld kijken, om de mensen treuren.
Moeder rivier, blus de kaars niet uit!

How do Muslims name their baby if he smiles....?

Just got back from a flash visit to Surinam (former Dutch colony in South America). There are a thousand and one things I could say about my cousin Faisja, but it all comes down to one and the same thing, namely the fact that she personified Love itself.

The always radiant smile. That incredibly friendly voice. She loved a good laugh. One of her jokes: How do Muslims name their baby if he smiles? Answer: Ismail. Or her last text message dated 25 June: 'Hai lieverd! N sms-je uit Suriname. Heel veel warmte van je gekke nichtje Faisja.'

I am immensely proud that her blood runs through my veins. In this respect, I would like to cite a few lines from the exquisite thirteenth century Afghan poet Jalaluddin Rumi:

In your light I learn how to love.
In your beauty, how to make poems.
You dance inside my chest where no one sees you.
But sometimes I do,
And that sight becomes this art.

Sometimes the sound of goodbye is louder than any drum beat. Dearest Faisja, at 31 you were much too young to die. It is incredibly surreal. You shall be missed sorely by yours truly. I loved you so very much in this life and will continue to love you in the next. Khuda Hafiz.

Niraj Chag

OK, want to know more about the song called"Khwaab" (Dream) from the album Along the Dusty Road. And it is Swati Natekar's vocals soaring over hypnotic rhythms and piano. A Hindi poem about the highs and lows of life’s journey, "Khwaab" stands out as the album's most beautiful track. If you wish to see a translation of the song, please visit Chag's website.

It took Niraj Chag three years to complete, it is therefore no surprise that his debut album is a contemplative and accomplished journey of sound, according to a BBC review.

In the album-titled opening track, electronica, tabla and deep bass fuse with the spoken lyrics 'she drank from the sun…she understands the whispering of the trees'. Haunting and evocative, it sets the scene for the 45 minute dream-sequence that follows.

Niraj was born in '76 and raised in Southampton, southern England, where he studied music for many years before landing a job at 'Mark Hills' studio (The Artful Dodger/Craig David). He progressed from tea-maker to studio assistant and ended up working with Mark on various RnB and garage projects.

In 1996 he moved to London to start a Music Technology Degree. It was here that he began to experiment with a mix of eastern and western sounds, such as the track 'The Firefly' demonstrates (Untouchable Outcaste Beats Vol 1). The track highlights Niraj's wonderful ability to build very deep, melodic tracks at almost any pace. It was subsequently picked up by Nitin Sawhney and Niraj became an Outcaste artist.

He has worked on a varitey of projects including the Ranga Rang project (part of the Queens Golden Jubilee celebrations), compositions for Diesel fashion launches, music for the opening ceremony to the Common Wealth Games and a classical indian dance piece entitled 'Rush' for the BBC2 Mega Mela show.

Shah, Azmi and Me

Just got back from Albert Pinto Ko Gussa Kyon Aata Hai (What makes Albert Pinto angry). This was the first time EVER I heard my surname in an Indian film 'Mohamedjoesoef from Uttar Pradesh'. I was stunned and so tempted to look around and tell everyone that that was me, me, me. My bloody name. Kept my cool though.


Albert Pinto (1981) is a young Roman Catholic car mechanic played by Naseeruddin Shah, who enjoys an insulated life of semi-privilege in India where his wealthy customers will sometimes let him use their luxury cars, and his charming girlfriend Stella (Shabana Azmi) stays in her desired place.

All this changes as Pinto is suddenly face-to-face with the injustices of an imbalanced social system. His father (Arvind Deshpande) is badly beaten as he joins a strike at work, and his brother (Dilip Dhawan) ends up in jail for trying to steal food because he has been out of work so long he has no resources left. Rudely awakened by the suffering of his father and brother, Pinto begins to seriously look around him. His change from passive ignorance to active resistance evolves through to the end of the film.

Please note that none of the selected photographs are from the film, as unfortunately I could not find anything, picturewise that is, related to Albert Pinto.

Umrao Jaan the Remake

Aishwarya Rai and guess whose also part of this lavish costume drama: Shabana Azmi. Azmi's husband Javed Akhtar is the lyricist for all songs in Umrao Jaan.

If you are going to watch the you tube clip below, watch the eyebrow after the 37the second! And don't forget to switch off the play list on the top right.

So sorry for the delay, but Subh Diwali anyway

Indian girl power: Shabana gaana

Two days ago I stumbled on this very informative blog devoted to the Indian actress Shabana Azmi, one of the best actrices, if not the best, of Indian cinema. Azmi has been successful in both mainstrain Indian cinema and parallel cinema, with films that quite often touch on topics that are seen as controversial and sensitive in conservative Indian society.

Azmi is also a prominent social activist addressing issues such as AIDS, the slumdwellers and the position of women in general. In reality that often comes down to locking horns with religious fundamentalists, both Hindu and Muslim. Does she back down? Of course not, this is Azmi we are talking about.

Anyway, blogger Carla Miriam Levy has this great section called Shabana gaana. Do check it out. As a matter of fact, check out the whole blog, because it is really good and funny and not just for the Azmaniacs amongst us (yours truly included!). The picture above is taken from the blog itself. The title 'Sounds like Power' is based on a quote by Azmi herself: Say "Shabana' and it is nectar. Say 'Shabana Azmi' and it sounds like power."

Ismat Chughtai (1915 - 1991)

Never heard of her huh. Well, neither did I, but we are talking about a Muslim woman whose work has heralded the birth of a revolutionary feminist politics and aesthetics in twentieth century Urdu literature. She explored feminine sexuality, middle-class gentility, and other evolving conflicts in the modern Muslim world. She wrote novels, short stories such as The Quilt, Chui Muee, Gharwali, Mughal Baccha, and film scripts (e.g. Junoon, 1978)

Ismat was born in Uttar Pradesh, as the ninth of ten children. Since her older sisters got married while Ismat was very young, the better part of her childhood was spent in the company of her brothers, a factor which she admits contributed greatly to the frankness in her nature and writing.

After her B.A., Ismat worked for a B.T. (a Bachelor’s in Education), thus becoming the first Indian Muslim woman to have earned both degrees. In this period she started writing in secret. While she was still in college, her first short story Fasaadi (The Troublemaker) was published in Saqi, a prestigious literary magazine.

In 1941 she wrote her short story "The Quilt" ("Lihaaf" in Urdu) which dealt with gay relations, sex abuse and the needs of a woman in cloistered household, established her as a fierce writer and a feminist. The story can be read on the website Women living under Muslim laws (Femmes sous lois musulmanes) that has permission of the late Ismat Chugtai’s family.

Lihaaf led Ismat to being charged with obscenity by then government. Though she was later acquitted when her lawyer successfully argued that the story could not be a corrupting influence because the subject would only be understood by someone who has had a lesbian experience.

Famous Indian actor Naseeruddin Shah is presently Amsterdam with his Motley Theatre Company to perform Ismat apa ke naam, an hommage to Ismat Chugtai. The performance consists of three monologues:

1. - Chui Muee starring Shah's wife
2. - Mughal Baccha starring Shah's daughter
3. - Gharwali starring Shah himself.

The monologues are all in Urdu, but a translation is provided. As for the great Naseeruddin Shah himself, my interview with him can be read in Dagblad De Pers. Click on Friday 9 November and then scroll down to page 19 (Culture pages).

Several of Mr Shah's film can be seen at the Tropentheater until this coming Wednesday.

Might as well wish you all a happy new year because it took me ages to come up with a new post. Anyway, will soon publish extracts from an interview with the Indian Dustin Hofman, none other than Naseeruddin Shah, whom I shall be talking to next week when he's in Holland.